ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΓΧΙΑΛΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026 η Α΄ στάση των χαιρετισμών της Θεοτόκου στην ενορία Αγίου Γεωργίου Αγχιάλου Θεσσαλονίκης.

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί «χαίρει ἡ κτίσις ὅλη», στους πρώτους «χαιρετισμούς» στην Παναγία Μητέρα του Θεού μας και όλου του γένους των Χριστιανών. Σήμερα, «οἱ οὐρανοί ἀγάλλονται» και οι στρατιές των ουρανίων ταγμάτων πανηγυρίζουν, για την τιμή που κάνουν οι χριστιανοί στο πρόσωπο της τιμιωτέρας και αγιωτέρας των Χερουβείμ. Σήμερα, σκιρτά η πάναγνη ψυχή της Παναγίας, εκεί στα δεξιά του Υιού της, όπου βρίσκεται, σαν βλέπει τα πλήθη των Ορθοδόξων, να πλημμυρίζουν τους Ναούς, με τη σκέψη τους σ’ αυτήν, να την υμνούν, με τον υπέροχο σε φράσεις και εικόνες και ανερμήνευτο σε βάθος, θείο χαιρετισμό «Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε», που μόνο σ’ αυτήν βρήκε την ανταπόκριση και εκπλήρωσή του και σε καμιά άλλη γυναίκα.

Σήμερα, χαίρει όλη η γη και μας φανερώνει τη χαρά της, στολισμένη με τα πρώτα άνθη της ανοίξεως, για να συμμετάσχει στην πανορθόδοξη χαρά, και να προσφέρει τα πρώτα της άνθη, για να στολισθεί η εικόνα της Παναγίας, να σμίξουν τα άνθη της ανοίξεως με το «ἄνθος τό ἀμάραντο» σήμερα, ο ορθόδοξος λαός νοερά σμίγει, με την σκέψη του, την καρδιά του και με την ακάθιστη στάση του, με τις χιλιάδες εκείνες των χριστιανών των βυζαντινών χρόνων, γύρω από το Ιερό Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, που ψάλλουν τον «Ἀκάθιστο Ὑμνο», μαζί με τον σεβάσμιο και άγιο τότε Πατριάρχη Σέργιο.

Ο Γέροντας Πατριάρχης όρθιος όλη τη νύκτα εκείνη την τραγική, της πρώτης επίθεσης των βαρβάρων κατά της βασιλεύουσας, δεν κουράζεται να προφέρει, με το άγιο του στόμα τα λόγια της παρακλήσεως και των εγκωμίων στην Θεοτόκο, για να απαλλάξει την Πόλη της «ἐκ παντοίων κινδύνων» και να την ελευθερώσει από την επιδρομή των βαρβάρων. Και ο Χριστιανικός λαός τού Θεού «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ», ακάθιστος και αυτός ακολουθεί τον Πατριάρχη του στον δρόμο των ψυχικών εξάρσεων και μετεωρισμών και παρασύρεται στην ίδια πίστη και στην ίδια ελπίδα προς την Παναγία, όπως και τώρα, κάθε Παρασκευή βράδι της Μεγάλης Σαρακοστής, όπου ό Ορθόδοξος λαός συγκεντρώνεται στους Ναούς να ικετεύσει την Παναγία.

Πέρασαν δώδεκα και πλέον αιώνες, αφ’ ότου αντήχησαν, για πρώτη φορά οι πανευφρόσυνες στροφές τού  «Ἀκαθίστου Ὕμνου», στο σεμνό ναό της Παναγίας των Βλαχερνών.

Ποιός έγραψε αυτόν τον υπέροχο ύμνο προς την Θεoτόκo, τον εμπνευσμένο από θεία Χάρη και φώτιση Θεού; Οπωσδήποτε ο Ακάθιστος Ύμνος, είναι αθάνατο και αιώνιο μνημείο θρησκευτικών και εθνικών θριάμβων, πού πραγματοποιήθηκαν κατ’ αρχάς γύρω από τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, όταν οι πρόγονοί μας πολεμούσαν «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία», όπου οι πρόγονοί μας πέτυχαν ένδoξες νίκες «κατά βαρβάρων», αγωνιζόμενοι ηρωικά και αναθέτοντας την καλήν έκβασιν των πολέμων στο Θεό, και την μητέρα Του Παναγία, η οποία «ὡς βροντή τούς ἐχθρούς καταπλήττουσα», έγινε του έθνους «ἰσχύς καί ὀχύρωμα, φυλακτήριον καί χαράκωμα καί κραταίωμα καί ἱερόν καταφύγιον».

Τι τρόμος τότε μα και τι θάρρος και ελπίδα στους χριστιανούς της Κωνσταντινουπόλεως, όταν είδαν τις βαρβαρικές στρατιές και έψαλλαν, μπροστά στην εικόνα του Ευαγγελισμού, τον Ακάθιστο Ύμνο. Μέσα στους στίχους του «Ἀκαθίστου», η αιώνια ελληνική ψυχή έχει στρέψει τον θαυμασμό της και την αγάπη της, που θα μπορούσε να προβάλει από ευγενική ψυχή προς τη Θεοτόκο, ή οποία ανέγραψε τα νικητήρια, διότι ή Παναγία έχουσα «τό κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων κινδύνων ἐλευθέρωσε» με την πρωτεύουσα του Βυζαντίου και ολόκληρο το ελληνικό Έθνος. Τότε, κάτω από το κράτος τής βαθύτερης πίστεως και ευλαβέστερης ευγνωμοσύνης προς την Παρθένο και Θεοτόκο Μαρία, που έγινε «σκέπη καί κραταίωμα, τεῖχος καί ὀχύρωμα καί βοήθεια τῶν πιστῶς δεομένων της» υπερασπιστών της Πατρίδος, δημιουργήθηκε ό «Ἀκάθιστος Ὕμνος», ο λεγόμενος συνήθως «Χαιρετισμοί τῆς Παναγίας».

Από τότε και μέχρι σήμερα «οἱ χαιρετισμοί» έγιναν αγαπημένη ακολουθία των χριστιανών, πού έρxoνται κάθε χρόνο με την ίδια λαχτάρα και μέσα στο μοσχομύριστο από θυμίαμα περιβάλλον των Εκκλησιών, να τούς ακούσουν, να σταυροκοπηθούν, να συγκινηθούν, γιατί πάντα «οἰ χαιρετισμοί» κρατούν την ίδια ένταση και επικαιρότητα και ασκούν την ίδια επίδραση σε κάθε χριστιανική ψυχή πού τούς ακούει, σε λαμπρούς ναούς, σε αραχνιασμένα εξωκκλήσια, σε σπηλιές, σε λόφους, σε λόγγους και πεδιάδες. Ο «Ἀκάθιστος Ὕμνος», Είναι σάλπισμα πού μας αφυπνίζει. Είναι δύναμις και δίδαγμα που καθοδηγεί τις ελληνικές γενεές στο καθήκον, είναι υπομνηστήριο των υποχρεώσεών μας, προς την θρησκεία και την Πατρίδα μας. Ο Θεός δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου της προστάτιδος  όλου του Ορθοδόξου έθνους μας,  ας είναι σκέπη, φρουρός και προστάτης, να μας  διαφυλάτει από κάθε κίνδυνο, να μας χαρίζει υγεία και θεία φώτιση στον κάθε ένα  προσωπικά μετά των οικογενειών μας. ΑΜΗΝ.

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026 Αγίου Τρύφωνος προστάτη των Αμπελουργών. Γιορτάζει η ενορία της Αγχιάλου Θεσσαλονίκης.

    Υπάρχει, αγαπητοί μου, στον κόσμο η ιδέα, πως η ευτυχία βρίσκεται στα πλούτη, στις δόξες και στα μεγαλεία. Η ιδέα όμως αυτή, όπως δείχνουν πολλά παραδείγματα, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορεί να κατοικεί ο άνθρωπος σε καλύβα και να είναι ευτυχισμένος, μπορεί να κατοικεί σε παλάτια και να είναι δυστυχισμένος. Από τα πολλά παραδείγματα θ’ αναφέρω εδώ ένα, παρμένο μέσα από την ιστορία των αυτοκρατόρων της αρχαίας Ρώμης.

 Αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ο λεγόμενος Γορδιανός ( 238 – 244 μ.Χ.). Είχε δόξες και τιμές και πλούτη σε μεγάλο βαθμό. Ήταν όμως ευτυχισμένος; Απ’ έξω φαινόταν ευτυχισμένος, αλλά μέσα στο σπίτι του, μέσα στο παλάτι του και προπαντός μέσα στην καρδιά του ήταν ένας από τους πιο δυστυχισμένους ανθρώπους του κόσμου. Γιατί;

    Ακούστε το δράμα του αυτοκράτορα αυτού.

  Είχε μια μονάκριβη κόρη. Ήταν μια από τις πιο όμορφες νέες και φημιζόταν για την εξυπνάδα της και για την κλίση στα γράμματα. Ξαφνικά η κόρη αρρώστησε, την έπιασε βαθιά μελαγχολία, έπεσε στο κρεβάτι, δεν μιλούσε καθόλου, όταν την έπιανε η κρίση, έκανε πράγματα παράλογα και τρελά, που αναστάτωναν όλο το παλάτι. Έβγαζε τα ρούχα της, φώναζε, έτρεχε, έπεφτε στο νερό και στη φωτιά, κινδύνευε να θανατωθεί.

    Ποια ήταν η ασθένεια της κόρης; Ίσως απ’ αυτά που ανέφερα παραπάνω το καταλάβουμε διότι παρόμοια περιστατικά αναφέρονται αρκετά στο Ευαγγέλιο. Την κόρη την βασάνιζε το δαιμόνιο, το οποίο φανερώθηκε μόνο του, γιατί σε κάποια κρίση που την έπιασε άρχισε να φωνάζει και να λέει: Ο Τρύφων, ο Τρύφων! ….. Κανένας δεν μπορεί να με βγάλει από το σπίτι μου, παρά μόνο ο Τρύφων….

    Μέσα στο παλάτι δεν υπήρχε άνθρωπος να έχει αυτό τ’ όνομα. Έστειλε ο Γορδιανός στρατιώτες και αξιωματικούς για ν’ ανακαλύψουν τον Τρύφωνα. Επί τέλους, ύστερα από πολλή έρευνα, τον βρήκαν σ’ ένα χωριό να βόσκει χήνες. Ο Τρύφωνας τότε ήταν ένα παλικάρι δεκαεφτά χρονών. Οι στρατιώτες, καθώς είχαν εντολή, τον πήραν, τον ανέβασαν στο άλογο και πήραν τον δρόμο για την Ρώμη. Τρεις μέρες πριν φθάσουν στη Ρώμη, το δαιμόνιο που φώλιαζε στο δυστυχισμένο κορίτσι ούρλιαζε και έλεγε: Αλίμονό μου! Τρεις μέρες ακόμα θα μείνω σ’ αυτό το σπίτι. Έρχεται ο Τρύφωνας, που θα με διώξει.

    Το δαιμόνιο συντάραξε για μια ακόμη φορά, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, το κορίτσι και πριν ακόμα αντικρίσει τον Τρύφωνα, έφυγε, και το κορίτσι ελευθερώθηκε. Χαρά μεγάλη στο παλάτι. Και η χαρά αυτή έγινε ακόμα πιο μεγάλη, όταν έφτασαν οι στρατιώτες που έφεραν τον Τρύφωνα.

    Ο βασιλιάς παρακάλεσε τον Τρύφωνα, τον Άγιο αυτό άνθρωπο του Θεού, ν’ αποκαλύψει τη δύναμη και τα μυστήρια του σατανά. Ο Άγιος Τρύφωνας νήστεψε εφτά ημέρες, προσευχήθηκε και πήρε χάρη Θεού ακόμα πιο μεγάλη. Στο πρόσταγμα του Αγίου Τρύφωνα εμφανίστηκε το δαιμόνιο, σαν ένας σκύλος μαύρος και άσχημος, που τα μάτια του έβγαζαν φωτιές. Στην ερώτηση του Αγίου Τρύφωνα, γιατί μπήκε μέσα στην κόρη, το δαιμόνιο απάντησε: ότι δεν ενεργεί μόνο του, αλλά εκτελεί διαταγή του αρχηγού του σατανά, που θέλει να βασανίζει τους ανθρώπους. Σε δεύτερη ερώτηση, ποια εξουσία έχουν οι δαίμονες στα πλάσματα του Θεού, το δαιμόνιο απάντησε: Εμείς καμία εξουσία δεν έχουμε στους ανθρώπους που πιστεύουν στο Χριστό και ζουν σύμφωνα με το άγιο θέλημά του. Τρέμουμε και φεύγουμε μακριά τους. Πηγαίνουμε σ’ εκείνους, που αγαπούν τα έργα μας, δηλαδή στους ειδωλολάτρες, βλάστημους, πόρνους, μοιχούς, κλέφτες, φονιάδες, υπερήφανους, αλαζόνες, που χωρίζονται από τον αληθινό Θεό με τα αμαρτήματά τους και έρχονται σ’ εμάς.

    Ο βασιλιάς θαύμασε τον Άγιο Τρύφωνα, τον ευχαρίστησε, του έδωσε δώρα πολλά και διέταξε τον έπαρχο να τον συνοδέψει έως τον τόπο του. Ο Τρύφωνας επιστρέφοντας μοίρασε στους φτωχούς ό,τι του έδωσε ο βασιλιάς. Φτωχός πριν, φτωχός και τώρα ο βοσκός των χηνών.

    Ο αυτοκράτορας Γορδιανός σκοτώθηκε σε κάποιο πόλεμο με βαρβάρους. Άλλοι αυτοκράτορες ήρθαν στην εξουσία. Ο τελευταίος απ’ αυτούς ήταν ο Δέκιος. Αυτός ήταν άσπλαχνος, φανατικός ειδωλολάτρης, έγινε ένας από τους αγριότερους διώκτες των χριστιανών. Ήθελε να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης τ’ όνομα χριστιανός. Με τροχούς, με ξίφη, με σιδερένια νύχια και με άλλα φοβερά κολαστήρια προσπαθούσε να κάμψει την αντίσταση των χριστιανών και να τους κάνει να προσκυνήσουν στα είδωλα.

    Ο Άγιος Τρύφωνας, γνωστός για την δράση του, όπως ήταν επόμενο, συνελήφθη από τους πρώτους. Στο κριτήριο όπου, οδηγήθηκε, ο έπαρχος τον ρώτησε πώς ονομάζεται και τι πιστεύει. Τρύφωνας ονομάζομαι, απάντησε, είμαι από τη Λάμψακο της Φρυγίας και πιστεύω στο Χριστό. Ο έπαρχος τότε του είπε: Διαταγή του βασιλιά είναι, όποιος δε σέβεται τους θεούς μας να βασανίζεται σκληρά και να θανατώνεται. Αρνήσου λοιπόν το Χριστό, αν θέλεις να ζήσεις και θυσίασε στους θεούς μας. Δεν θυσιάζω στους θεούς σας, απάντησε με θάρρος ο Τρύφωνας. Προτιμώ το θάνατο από την άρνηση του Χριστού. Ο έπαρχος διέταξε να τον κρεμάσουν στο ξύλο και να τον κτυπούν με τα σπαθιά. Αλλά ο Άγιος Τρύφωνας, αν και υπέφερε πολύ και το αίμα έτρεχε από τις πληγές του, έμεινε σταθερός και ακλόνητος στην πίστη του. Από τη θέση αυτή ο Άγιος Τρύφωνας έλεγξε τους ειδωλολάτρες για την ψεύτικη θρησκεία τους και απέδειξε ότι οι θεοί που λατρεύουν, όχι μόνο είναι ψεύτικοι και ανύπαρκτοι, αλλά σύμφωνα με τους μύθους που πιστεύουν είναι φορτωμένοι και από φοβερά εγκλήματα, φόνους, πορνείες, μοιχείες, κλοπές και προκαλούν τη φρίκη και την αναστροφή κάθε λογικού ανθρώπου. Ω έπαρχε, φώναζε στο τέλος ο Τρύφωνας, ω έπαρχε και οι λοιποί ειδωλολάτρες, αφήστε αυτή την ψεύτικη θρησκεία των ειδώλων και πιστέψετε στον αληθινό Θεό!

    Ο Έπαρχος, που άκουσε τα λόγια αυτά, θύμωσε ακόμη πιο πολύ και διέταξε να τον βασανίσουν πιο σκληρά. Τον έδεσαν σε ουρές αλόγων και τον έσυραν στους δρόμους. Το πώς σώθηκε, Θαύμα! Οδηγήθηκε κατόπιν σ’ άλλη πόλη, μεγαλύτερη, τη Νίκαια κι εκεί του κάνανε νέες ανακρίσεις και νέα μαρτύρια, αλλά με αλύγιστο θάρρος ήλεγξε και πάλι την ψεύτικη θρησκεία των ειδώλων, τους αισχρούς θεούς τους και κήρυξε και ομολόγησε για μια ακόμη φορά την αληθινή πίστη. Ήταν άφοβος και ατρόμητος σαν λιοντάρι. Ο τύραννος βαρέθηκε πια, απογοητεύθηκε στην προσπάθειά του να κλονίσει την πίστη του ήρωα αυτού και διέταξε την αποκεφάλισή του. Ο Άγιος δόξασε το Θεό, γιατί έφτασε η ώρα του μαρτυρικού του τέλους και πριν οι στρατιώτες εκτελέσουν τη διαταγή η αγία του ψυχή πέταξε στον ουράνιο κόσμο. Το ιερό του λείψανο, πολύτιμος θησαυρός, μεταφέρθηκε στην πατρίδα του, την Λάμψακο της Μικράς Ασίας.

  Αγαπητοί μου χριστιανοί ένα αγροτόπαιδο που βοσκούσε χήνες αξιώθηκε να γίνει νικητής δαιμόνων, άγιος και μάρτυρας, που και μέχρι σήμερα οι γεωργοί μας τον τιμούν ιδιαίτερα και τον παρακαλούν να ευλογεί και να προστατεύει τα γεωργικά τους προϊόντα από κάθε κίνδυνο.